Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010

ένας μικρός Σεπτέμβρης


7.30 το πρωί στη μεγάλη αμμουδιά, περπάτημα, λίγο τρεξιματάκι και μετά βουτιά, απόλαυση…
έχει λίγη συννεφιά κι η θάλασσα μαγευτική όσο ποτέ
καλοδεχούμενη ερημιά
τα κρινάκια της άμμου σε πλήρη ανθοφορία σκορπίζουν το άρωμά τους
το νερό μαλακό, βελούδινο
μια αποκαλυπτική σιωπή κι ο ψίθυρος της θάλασσας…



ένα δάκρυ κυλάει αβίαστα
γι΄αυτή τη γενναιόδωρη ομορφιά
τα λάθη που έγιναν, που γίνονται
την φθορά και τον πόνο, μερτικό των ανθρώπων
τα αναπάντητα ερωτηματικά
για Εσένα αγαπημένε που τη γλύκα σου για λίγο την ακουμπάς στα χείλη μας και την απομακρύνεις
για το αγαθό μέσα μας που συχνά παραγκωνίζεται
μα όταν εκδηλωθεί γεννά το μεγαλείο…

Όπως τον Ιούνη έτσι και το Σεπτέμβρη έχει μια ιδιαίτερη γοητεία το νησί…

Και οι τελευταίοι αδειούχοι παίρνουν το δρόμο της επιστροφής
τα τραπεζάκια αδειάζουν στα μαγαζιά του λιμανιού με τις ευφάνταστες επιγραφές






«…ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα
που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα…





…θέλει να παίξει ακόμα με τ'άστρα τ' ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου...»
(Ηλ. Κατσούλη)




Καλή δύναμη φίλοι μου
εδώ είμαστε πάλι
να ανιχνεύσουμε τα ερωτηματικά
να ανακαλύψουμε τα όμορφα
ν΄αφουγκραστούμε τα μυστικά της σιωπής
να διορθώσουμε τα λάθη
να ενθαρρύνουμε το αγαθό να εκδηλωθεί…