το Πνεύμα γελούσε κι έκλαιγε...

 

για κάποια θέματα έχουμε κατασταλαγμένες απόψεις, μοιάζουν ξακάθαρα

είναι όμως κάποια άλλα ¨ευαίσθητα¨ που όσο κι αν τα αναλύσεις οι σκέψεις σου θα μείνουν αποσπασματικές, με αρκετά αποσιωπητικά και ανοιχτές παρενθέσεις…

 παράξενες μέρες-ίσως πάντα έτσι να ήταν…

η φύση πάντα εκεί να μας ξαφνιάζει και να μας παρηγορεί

με τη μυρωδιά του νυχτολούλουδου, τη γεύση της παγωμένης λουίζας, τη λυτρωτική αγκαλιά της θάλασσας
 

γεμίζεις δέος και θαυμασμό νιώθοντας γύρω σου την παρουσία του θείου να σε τυλίγει σαν ένα κουκούλι απόλυτης γαλήνης , δεν υπάρχει παρελθόν και μέλλον, παρά μόνο η παρούσα στιγμή, γίνεσαι ένα με τον ουρανό και τη γη, σώμα και ψυχή ένα...

 

ένα  μικρό γεράκι επιχειρώντας να θεραπεύσει την πληγωμένη του φτερούγα βρήκε καταφύγιο στο κτήμα μας

"Η ψυχή στάλθηκε στον κόσμο με τη θεϊκή ανάσα καθώς το Πνεύμα γελούσε κι έκλαιγε. Η Ψυχή γεννήθηκε από τη χαρά και τον πόνο. Εμφυσήθηκε μέσα σε μια χούφτα χώμα.Το θείο επρόκειτο να ζήσει μέσα σ΄ένα πλάσμα φτιαγμένο από λάσπη...Αυτή είναι όλη η ιστορία. Βγάλε άκρη. Αλλά ακόμη και λογική, φαντασία, προσευχή, τέχνη, έρωτας, τραγούδι και σαξόφωνο δεν μπορούν να ανακαλύψουν το μυστήριο των ψυχών μας. Πολύ περισσότερο να το καταλάβουν…"1

και το ποτήρι με τις χαρές θα το απολαύσουμε μέχρι τέλους - προσφέροντάς το και σε διπλανές διψασμένες ψυχές -  αναζητώντας πηγές στο δρόμο μας να το ξαναγεμίσουμε

 και ο πόνος που δεν μπορούμε να αποφύγουμε ας οργώσει τις ψυχές μας αποδίδοντας καρπό…

"Το πιο υπέροχο πράγμα γύρω από τους αγίους είναι πως υπήρξαν

ανθρώπινοι. Νευρίαζαν, πονούσαν, γκρίνιαζαν με το Θεό, ήταν εγωιστές ή ανυπόμονοι ή κακόκεφοι, έκαναν λάθη και μετάνιωναν γι΄αυτά.Κι όμως,συνέχιζαν επίμονα και καρτερικά να τραβούν το δρόμο τους προς τον ουρανό. "2

γιατί …

 

"...πίστη δεν είναι να βγάζεις θρησκοκατάνυκτους ήχους στο φως της ημέρας.Είναι να θέτεις ερωτήματα στο βαθύτερο εσωτερικό εαυτό σου τη νύχτα – και μετά, να σηκώνεσαι το πρωί και να πιάνεις δουλειά…"3

Ποτέ ν' αναζητούμε δεν θα πάψουμε
Κι ο τελικός προορισμός κάθε αναζήτησής μας
Είναι να φτάσουμε στον τόπο αυτόν απ' όπου ξεκινήσαμε
Και να τον γνωρίσουμε για πρώτη φορά…4

Τη σοφία Σου προσπαθώ να καταλάβω μυστήριε, γλυκέ, πικρέ, αινιγματικέ, Μοναδικέ Αγαπημένε μου…

 

 

Καλό φθινόπωρο και καλή δύναμη φίλοι μου…

 

1,3 Sarah Ban Breathnach , 2 Phyllis McGinley , 4 T.Eliot

 

Η άβυσσος, ένα φλυτζάνι τσάι και τα παιδιά…

πάντα λυτρωτική η επίδραση της θάλασσας, βάπτισμα κάθαρσης…

αποκαμωμένος ο άνθρωπος ρίχνεται στην αγκαλιά της και λευθερώνεται,

στέκεται και την αγναντεύει αναζητώντας διεξόδους από τον εαυτό του και τον πολιτισμό που δημιούργησε…

«Να στέκεσαι στο χείλος της αβύσσου της απογνώσεως και όταν δεις ότι αρχίζεις να αποκάμνεις, τραβήξου λίγο πίσω και πιες ένα φλιτζάνι τσάι.»    γέροντας Σωφρόνιος

 διακρίνετε κάπου αβύσσους , εσωτερικές ή εξωτερικές;

ρέει το νερό σε διάφορες μεριές του νησιού και έλκει ψυχές που διακατέχονται από τη δίψα του Απόλυτου…

και έκθεση ζωγραφικής διοργανώσαμε στο ελαιοτριβείο της περιοχής μας με σύνθημα: η τέχνη δεν βοηθά τον άνθρωπο μόνο ν' ανέχεται την πραγματικότητα αλλά τον προτρέπει ν' αγωνιστεί και να την αλλάξει…

ήρθαν στο νησί τα ανηψάκια μου για λίγες μέρες, παίξαμε, μιλήσαμε σοβαρά, αφήσαμε την φαντασία μας να ταξιδέψει, κάναμε ¨χαζομάρες¨και γελάσαμε…

η επαφή μου μαζί τους πάντα μου προξενεί δέος …η  ευθύνη της ανατροφής ενός τόσου εύπλαστου, φρέσκου πλάσματος και η ένταξή του στην κοινωνία μας…

 « … πόσο δύσκολο να θες να διδάξεις στα παιδιά του Παραδείσου τους κανονισμούς της δικής μας κατάστασης, της πτώσης μας. Να τα προσαρμόσεις! Πού;… κάνοντάς τα όλο και πιο λογικά, συμβατικά λογικά, να τα πονηρεύεις να επιζήσουν. Για να επιζήσουν θα πρέπει να τους μειώνεις και να τους λερώνεις το να ζουν. …Να τους περιορίσεις την απέραντη ύπαρξη σε μια κοσμική, άρα υποκριτική ύπαρξη. Ίσως γι’ αυτό είναι συχνά μελαγχολικά κι απόμακρα, ίσως γι’ αυτό όσο πάνε προς την εφηβεία μας βγάζουν το θυμό τους. Μια αχνή αίσθηση εξορίας στο βλέμμα τους ανατέλλει από νωρίς.» Μ.Βαμβουνάκη

Χαρισματικοί κι ευλογημένοι εκείνοι οι άνθρωποι που κατάφεραν και σεβάστηκαν το παιδί που φέρουν μέσα τους, παρόλες τις επιθέσεις και τους βιασμούς που δέχτηκε στην πορεία της ενηλικίωσης...

και νιώθουν ότι τα όνειρά τους δεν προδόθηκαν και μπορούν και κοιτούν στα μάτια τα δικά τους παιδιά, τα ανήψια τους, το παιδί που του κοιτάει από το παράθυρο του διπλανού αυτοκινήτου…

 Και για όσους τα έχουν κάνει ψιλομούσκεμα…υπάρχει και μια δεύτερη ευκαιρία…

πάντα το όμορφο περιμένει να ανθίσει...

 

καλό φθινόπωρο ...

 

 

• η προτελευταία εικόνα είναι από το διαδίκτυο
• τα λόγια της Βαμβουνάκη  πρωτοδιάβασα στη φίλη μπλόγκερ Ειρήνη (με τα φτερά της ψυχής ξανά...)  

 

Ουγκαντάνα...

κι όμως τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα και οι υπαρξιακές αναζητήσεις συνδέονται…
οι υπαρξιακοί προσανατολισμοί, οι τίμιες και γενναίες μάχες ή ο συμβιβασμός με τον εαυτό και το περιβάλλον,καθορίζουν τις καθημερινές πρακτικές επιλογές
που με τη σειρά τους διαμορφώνουν ανάλογες μορφές κοινωνίας και αναδεικνύουν εξουσίες…

-μεγάλο πράγμα να έχεις συλλάβει το λόγο ύπαρξής σου και να βαδίζεις προς την ολοκλήρωσή του-

το χθεσινό χιόνι έλιωσε-κάνει ακόμη κρύο- αποκαλύπτοντας σιγά σιγά την ήδη δηλωμένη παρουσία της άνοιξης
-αυτή η ανακύκληση των εποχών ,που είναι αντιληπτή περισσότερο εδώ στην ύπαιθρο, μαγεύει το παιδί της πόλης…

μυστήριο ον ο άνθρωπος…
παλεύει ανάμεσα στη γη και στον ουρανό,
γέφυρα ανάμεσα στο γήινο και υπεραισθητό κόσμο

φτιαγμένος για τα καθημερινά μα και για τα αιώνια

γιαυτό και στις πιο ευτυχισμένες στιγμές νιώθουμε κάτι να μας λείπει…
γιαυτό η άνοιξη μοιάζει χαρμολύπη - η γιορτή κρατά για λίγο και εξωτερικά, δεν διαπερνά τον πυρήνα της ύπαρξης…

τελικά μήπως είναι αλήθεια η ¨φάρσα¨ που κάνω στον οχτάχρονο ανηψιό μου;

- ξέρεις δεν είμαι από τη γη, κατάγομαι από τον πλανήτη Ουγκαντάνα,
οι γονείς μου με άφησαν στην ταράτσα της γιαγιάς όταν ήμουν μικρή
- δεν υπάρχει τέτοιος πλανήτης στο ηλιακό μας σύστημα
- υπάρχει αλλά η προχωρημένη τεχνολογία του τον κάνει αόρατο στη γη
- έχεις πολύ μεγάλη φαντασία …(έρχεται η υποτιμητική μα και ταυτόχρονα υποβόσκουσα προσδοκία-λες να;-απάντηση)

λέτε να είμαστε εξωγήινοι όσοι νιώθουμε ¨ξένοι¨ σ΄αυτό τον κόσμο;

περίεργες μέρες…
η παθητική αγανάκτηση και απαισιοδοξία εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα…
ας κάνουμε τις κινήσεις που χρειάζεται ο καθένας στον υλικό τομέα συνυπολογίζοντας καταστάσεις…
μα κυρίως ας διακρίνουμε και αξιοποιήσουμε τις πηγές πνευματικής και ψυχικής ενέργειας και ανεφοδιασμού μας...
-δυσεύρετη και πανάκριβη η ¨ενέργεια¨σήμερα-

μπορεί να χρειάζεται εγρήγορση
μα και από τα κεράσματα της άνοιξης θα πάρουμε
και θα κλείσουμε και το μάτι στην κακοκεφιά μας

όπως και να έχει στη γη βρισκόμαστε,
το παιχνίδι θα το παίξουμε, τη μάχη θα τη δώσουμε - άλλωστε δεν είμαστε και μόνοι μας…

κι ο Ουγκαντάνα ας περιμένει…

Άτιτλο

Τα βάζω…
με τους εκφυλισμένους που διοικούν τους λαούς του κόσμου τούτου
με τους πολίτες των λαών που ¨επιτρέπουν¨ ανάξιους ηγέτες

-με συγκίνησαν Γλέζος,Θεοδωράκης που αντί να κάτσουν σπίτι να διαλέγουν χρώμα στα χάπια τους εκτέθηκαν στα χημικά(με ρωτούν οι μαθητές μου ποιοι και πού είναι οι πνευματικοί άνθρωποι…)

τα βάζω…
με τους φορείς αγωγής που παραλαμβάνουν φρέσκο ανθρώπινο ¨υλικό ¨
και το διαβρώνουν,το παραμορφώνουν με γνώσεις άχρηστες και συμπλεγματικές συμπεριφορές

με τη μοίρα του ανθρώπου – κάθε τόσο ¨πέφτουν¨φίλοι και γνωστοί γονατισμένοι από το μαράζι της ασθένειας…

με Εσένα που αγαπώ, γιατί επιτέλους δεν αναβαθμίζεις το επίπεδο του ανθρώπου
με μένα ,τις καταβολές μου,τα γονίδιά μου ,την ανικανότητά μου να εδραιώσω την ισορροπία μου

και… για μια ακόμη φορά …μουσική
πέφτω στο στρώμα της γυμναστικής και πάμε κοιλιακούς…πιο πολλούς
και ραχιαίους και βαράκια…για να ξορκίσουμε το κακό
και ο ¨αλήτης¨ο νους να προσπαθεί να συνδεθεί με Εσένα όσο κι αν κρύβεσαι
Εσένα που θέλω να εμπιστεύομαι γιατί έχω δοκιμάσει γεύσεις σου
και είδα ότι είναι γλυκείς…
κι η φύση – δημιουργία Σου έξω με καλοπιάνει

Κι εσύ με το πιο όμορφο χαμόγελό σου με καλημερίζεις…
¨εγώ μιλώ για δύναμη της ελπίδας ισοδύναμη¨

Πορευόμαστε...

από τα πιο ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει:

¨τίποτε δεν θα μπορούσε να εμπνεύσει μεγαλύτερο δέος
από την ασύλληπτη απεραντοσύνη και την ησυχία του διαστήματος

και το μεγαλύτερο θαύμα είναι ότι αυτή η ησυχία και η απεραντοσύνη
δεν βρίσκονται μόνο εκεί έξω, είναι επίσης μέσα μας…¨

ελκυστικές ανακαλύψεις ανάγνωσης που συναγωνίζονται τις εμπειρίες της καθημερινότητας

...μέχρι πέρυσι δεν συμπαθούσα τις γάτες
μ΄έμαθες να τις παρατηρώ και να τις νοιάζομαι

χιόνισε στο νησί
για κάποιους το χιόνι είναι χαρά
για άλλους πρόβλημα επιβίωσης…

ο Φοίβος επιβίωσε …-η αδελφή του όμως…
μόνο κάτι προσωρινά σημαδάκια επούλωσης έμειναν
μαζί με ανάλογα συναισθήματα και σκέψεις…

πορευόμαστε...

πάντα με γοήτευε η εικόνα του ποδήλατου
είναι γιατί συμβολίζει τη διάθεση της ανακάλυψης,

την αναζήτηση

καλό δρόμο να έχουμε
προς τη γνωριμία με το άγνωστο…το δυσεπίλυτο…το αναπάντητο…το απέραντο…

όπου κι αν πορεύεται ο καθένας

νοσταλγία του απόλυτου

Φτιαγμένη η ψυχή μας για να εκτιμά το μικρά και καθημερινά,
- να αναγνωρίζεις και να απολαμβάνεις την ομορφιά της απλότητας-
να ασκείται στην υπομονή,
μα φτιαγμένη να ζητά και τα μεγάλα, τα υψηλά, τα δυσπρόσιτα...

Αυτή η κούραση -αρκεί να έχει και ωριμότητα- που νιώθουμε και εκφράζουμε αρκετοί είναι υπαρξιακή, κρίση πολιτισμού, μοντέλου ζωής;
Προμηνύει κάποια αλλαγή κοσμική,κοινωνική ή απαιτεί αλλαγή ματιάς;

" Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα, λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό...
κι είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,
που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό."
(Ν. Βρεττάκος)

"Νιώθει ενοχές για τις απαιτήσεις της και δεν ξεχωρίζει αν το ανικανοποίητο είναι από εγωιστική απληστία ή οδηγός σοφός προς την ουσιαστική ζωή..."

(Μ. Βαμβουνάκη)

Προβλήματα γύρω μας, ψυχές που αιμορραγούν...

"Τι να πω σε μια πόλη με καπνούς και τσιμέντα,

τα κομπιούτερ δε λένε για αγάπη κουβέντα,

τι να πω Παναγιά μου στης αυλής το παιδί

που φεγγάρι τ’ Αυγούστου δεν μπορεί πια να δει

Μα τι να πω τέλος πάντων, ντρέπομαι και να το πω

πως είν’ ωραίος ο κόσμος, επειδή σ’ αγαπώ"
(Αλεξίου,μουσική/στίχοι: Λοΐζος /Πυθαγόρας)

"Ὁ χαμένος παράδεισος ζεῖ μέσα μας στὶς στιγμὲς τῆς μεγάλης χαρᾶς,
στὸ πλησίασμα ἑνὸς ἀνθρώπου, μιᾶς ἀλήθειας, μιᾶς ἀγάπης ἢ μιᾶς ὀμορφιᾶς.

Οἱ στιγμὲς τῆς δυνατῆς ζωῆς μᾶς πείθουν πὼς ὁ χαμένος παράδεισος δὲν ἔχει ἀνεπανόρθωτα χαθεῖ. Ἦταν τὸ ξεκίνημα τῆς ἀνθρώπινης πορείας, θὰ εἶναι καὶ τὸ τέρμα της.

Ἡ νοσταλγία τοῦ ἀπολύτου ποὺ καίει μέσα μας εἶναι ἡ νοσταλγία τοῦ τέρματος."

( Χ. Γιανναράς)

σ΄αναζητώ

Γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν ἀποκαλύπτεται παρὰ μόνο ὅταν ἀπομένεις μονάχος. Τὸν Θεὸ θὰ τὸν βρεῖς μονάχος· ὅσα κι ἂν σοῦ ποῦν γι᾿ Αὐτόν, ὅσα κι ἂν σὲ διδάξουν δὲν μποροῦν ποτὲ νὰ στὸν ἀποκαλύψουν.

Ὁ ἔρωτας εἶναι ἀκριβῶς μιὰ ἔλλειψη, μιὰ ἀνάγκη πλήρωσης, μιὰ ὀδυνηρὴ ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ.

Ἂν σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ ὁ Θεὸς δὲν ἦταν ἕνας μεγάλος μόχθος κι ἕνας ἀτέλειωτος πόνος καὶ μιὰ ἀσίγαστη πείνα καὶ δίψα, τὸτε πάνω σὲ τούτη τὴ γῆ δὲ θὰ ὑπῆρχε τίποτα ποὺ νὰ θυμίζει οὐρανό.

Πάνω σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ ὁ Θεὸς θὰ εἶναι γιὰ μένα πάντοτε ἕνας δρόμος κι ὄχι ἕνα τέρμα, μιὰ ἀνάβαση κι ὄχι μιὰ κορφή.

(Χ. Γιανναράς)

Δεν με τρομάζει η αμφισβήτηση.
Ήμουν σε ένα σχολείο και με ρώτησαν “εσύ τον αμφισβητείς τον Θεό”; και τους απάντησα, ότι ναι, τον αμφισβητώ. Ακόμη και αυτή την στιγμή τον αμφισβητώ…

-Αμφισβητείτε εσείς που είστε αφιερωμένος;

-Αφιερωμένος δε σημαίνει πωρωμένος, σημαίνει ελεύθερος και αναγεννημένος.

Αμφισβητώ το Θεό σημαίνει ότι δεν αρκούμαι σ΄αυτό που έχω τώρα και περιμένω κάτι άλλο να μου φανερώσει. Αναιρώ το καλό ακόμη και της αυτής στιγμής ... και ο Θεός επαληθεύεται ! Εγώ μια ζωή αυτό κάνω, χαίρομαι να τον αμφισβητώ γιατί κάθε φορά επανέρχεται εν δυνάμει ! Είναι πολύ ωραίο πράγμα δεν είναι κακό.

(Νικόλαος Μεσογαίας)

Κύριε ... Είσαι κρυμμένος πίσω από τόσα αινίγματα, ίσκιους, σκοτεινές παραβολές... πώς να σε βρω;

Όμως είναι στιγμές που σ΄ αναγνωρίζω, μια ξαφνική αφθονία στη καρδιά μου, σε προδίνει.
Κύριε ... Σε αναζήτησα παντού, στις δόξες της γης και τ΄ ουρανού,στο μεγαλείο των μητροπόλεων, στων εποχών τα σταυροδρόμια κι εσύ,

περνούσες ταπεινά κι αθόρυβα στον πιο ακαθόριστο την νύχτα ρεμβασμό μου.

(Τ.Λειβαδίτης)

Ευτυχία

Εκατοντάδες βιβλία αυτοβοήθειας έχουν κατακλύσει τα ράφια των βιβλιοπωλείων επιδιώκοντας να ανταποκριθούν στη δίψα των σύγχρονων ανθρώπων για έξοδο από την παγιδευμένη καθημερινότητα.

Ζητούμενο η ευτυχία...και βέβαια τολμάμε να προσεγγίσουμε την έννοια.

«Την ευτυχία την αισθανόμαστε όταν οι πράξεις μας συνδυάζουν την ευχαρίστηση με την ύπαρξη νοήματος.
Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες η ευτυχία μας εξαρτάται 50% από τα γονίδιά μας,10%από τις εξωτερικές συνθήκες και 40% από τις πράξεις και τη συμπεριφορά μας.Είμαστε αυτό που διαρκώς κάνουμε και το αισιόδοξο είναι ότι μπορούμε να επέμβουμε ριζικά στις συνήθειές μας(απαραίτητη η ένταξη της γυμναστικής στην καθημερινότητά μας,30 λεπτά φυσική άσκηση ισοδυναμούν με πολλές ώρες ψυχανάλυσης). Επιστήμονες έδειξαν ότι χρειάζονται μόλις 21 μέρες για να γίνει μια επαναλαμβανόμενη πράξη συνήθεια.Εάν καταφέρουμε να επιμείνουμε σε θετικές πράξεις για αυτό το διάστημα τότε ήδη έχουμε κάνει μεγάλο βήμα.

Απλοποίησε,όσο πιο πολύπλοκη είναι η ζωή μας τόσο πιο δύσκολο είναι να χαρούμε το κάθε λεπτό.

Στο νέο κίνημα της θετικής ψυχολογίας(επικεντρώνει στην καλλιέργεια των δυνάμεων και των αρετών που κάθε άνθρωπος έχει μέσα του) αποδεικνύεται η σχέση μεταξύ ηθικής και ευτυχίας.

Μια καλή πρακτική είναι να καταγράφουμε πριν κοιμηθούμε πέντε λόγους για τους οποίους νιώθουμε σήμερα ευγνωμοσύνη,μια συζήτηση με φίλους,ένα καλό βιβλίο,μια βόλτα...»

Ταλ Μπεν Σαχάρ,καθηγητής θετικής ψυχολογίας

«Η ευτυχία μοιάζει με την πεταλούδα, όταν την κυνηγάς ποτέ δε τη φτάνεις...
μα αν ήρεμα καθίσεις...μπορεί να έρθει και να σταθεί επάνω σου...»Χόθορν Ναθάνιελ( το διάβασα στην φίλη Σταλαγματιά)

«Ευτυχία αισθανόμαστε όταν αυτά που σκεπτόμαστε,αυτά που λέμε κι αυτά που κάνουμε βρίσκονται σε αρμονία.»
Γκάντι

"Τώρα καταλαβαίνω γιατί η Ευτυχία είναι τόσο σπάνια στον κόσμο. Οι ιδεολόγοι την τοποθετούν πολύ ψηλά. Οι υλιστές πολύ χαμηλά.

Ενώ αυτή βρίσκεται δίπλα μας, ψηλή όσο το ανάστημα μας."Κομφούκιος

Τελικά η ευτυχία είναι θέμα στιγμών , αποτέλεσμα διαλογισμού , ανακαλύπτεται-αποκαλύπτεται μέσα στην απλότητα...

ή θα την γευτούμε πραγματικά όταν απεκδυθούμε το φθαρτό τούτο ένδυμα και ενδυθούμε το λευκό χιτώνα στην ποθητή Ουράνια Πατρίδα....

Βουβά ερωτηματικά...

Συνήθως η ζωή αντιμετωπίζει την τραγικότητά της με το φάρμακο της λήθης.

Επισκεπτόμαστε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο. Χιλιάδες κόσμος τρέχουν βιαστικά,λαίμαργα ...επινοούμε συνέχεια τρόπους διαφυγής από την πραγματικότητα. Η μέριμνα για τα ψώνια σε κάνει να ξεχνάς.Το ίδιο οι σπουδές...τα κέντρα διασκέδασης ,οι χώροι εργασίας. Όλα αυτά ...στρέφουν αλλού τη σκέψη και το ενδιαφέρον σου. Και καλά κάνουν. Αλλιώς δεν αντέχεται η ζωή.

Υπάρχουν άλλοι χώροι που σε υποχρεώνουν σε σκέψεις...

Σε ένα αεροδρόμιο, για παράδειγμα, γίνονται αφίξεις και αναχωρήσεις πλήθους ανθρώπων με συμβατικότητα ...γίνονται όμως και χωρισμοί που κρύβουν τον πόνο της αγωνίας και του αγνώστου ή συναντήσεις που εκφράζουν την ανείπωτη χαρά ενός ξανανταμώματος, μιας επιτυχίας...Εκεί έχεις χρόνο να περιμένεις,τη δυνατότητα να συγκινηθείς,να ενθουσιαστείς,να πονέσεις,να σκεφτείς.

Μια επίσκεψη σε ένα αστεροσκοπείο, μια παρατήρηση με τηλεσκόπιο,δεν μπορούν να σε αφήσουν ασυγκίνητο...Πλησιάζεις έννοιες όπως το άπειρο ή το αιώνιο.Κοιτάς μακριά και γνωρίζεις το μέσα σου...

Αλλά και στις φυλακές ...συνάνθρωποί μας, εικόνες του Θεού ...που ληστεύουν τη ζωή που δεν τους ανήκει, μεταμορφώνονται σε πηγές εκδίκησης ,σε επιστήμονες της διαστροφής, σε εκφραστές αφύσικης κακότητας και αλόγιστης σκληρότητας...

Η σκέψη κάνει ένα σταθμό στα ψυχιατρεία ...Το αυτεξούσιο συμπιεσμένο στο ελάχιστο...οι συγγενείς υποφέρουν,το κοινό αίσθημα πάσχει και η λογική κομματιάζεται.

Εκεί που καταρρέουν όλες οι σταθερές αυτού του κόσμου είναι τα νοσηλευτικά ιδρύματα. Σε αυτά συνυπάρχουν η μεγαλύτερη χαρά με τον αβάσταχτο πόνο,η αγωνία με την ελπίδα. Μια επίσκεψη σε ένα ογκολογικό κέντρο με παιδάκια ή σε ένα ίδρυμα με άτομα με ειδικές ανάγκες γκρεμίζει τη λογική σου ,ξεσχίζει το συναίσθημά σου...γεννά ερωτηματα για το λόγο της υπάρξεώς σου...για το Θεό.

Η μόνη άμυνά σου είναι όλα αυτά να τα απωθείς από την ενεργό μνήμη. Η παρατήρηση σε απογοητεύει. Η λογική ανεπαρκεί. Αυτό που πείθει είναι η πίστη, η βαθιά πίστη...αυτή το αγκαλιάζει κάπως το πρόβλημα,το μεταμορφώνει από πρόβλημα που φοβάσαι σε ευκαιρία που αποζητάς...

(αποσπάσματα από:Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός, Νικολάου Μεσογαίας)

Στη Δύση -Ευρώπη,Αμερική- παρατηρείται ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που κάνουν διαλογισμό, επισκέπτονται μοναστήρια, επιθυμούν να πάνε στο Άγιο Όρος-κρίμα που εμείς οι γυναίκες μόνο τον περίπλου μπορούμε να κάνουμε-ή στο Θιβέτ.
Ίσως γιατί τα όνειρα σχετικά με τον πλούτο έχουν απομυθοποιηθεί, οι υλικές επιθυμίες ικανοποιήθηκαν αλλά ο άνθρωπος δεν ευτύχησε.

Στο Θιβέτ οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για το διαλογισμό, θέλουν πλούτο, δόξα, ακριβά ρούχα, επιθυμούν να πάνε στη Δύση.

Ίσως ένα μεγάλο μέρος της Ανατολής χρειάζεται ακόμη να περάσει μέσα από όλο τούτο τον κύκλο: να γίνουν πλούσιοι, ν΄αγοράσουν αυτοκίνητα, σπίτια, τηλεοράσεις, ψυγεία...και να διαπιστώσουν ότι δεν ευτύχησαν.

Στη Δύση το έχουμε ήδη κάνει αυτό. Συνεχίζουμε βέβαια την προσπάθεια να κρατήσουμε αυτή τη δομή αλλά δεν λειτουργεί. Γι αυτό συμβαίνει κι αυτή η πνευματική αφύπνιση από πολλούς.

Δεν επιδιώκεις την πνευματικότητα όταν πρώτα δεν έχεις καλύψει τις βασικές σου ανάγκες. Ίσως μόνο τότε είσαι πρόθυμος για το εσωτερικό ταξίδι.

Κι όταν κάνεις αυτό το ταξίδι έρχεται μια ισορροπία και μπορείς να χρησιμοποιείς τον πλούτο χωρίς να ταυτίζεσαι με αυτόν γιατί έχεις βρει κάτι μέσα σου που είναι παντοτινό, αιώνιο και το μόνο στο οποίο μπορείς να βασίζεσαι...

Αποσκευές ... που κρατώ πάντα μαζί μου

μια όχι ξένοιαστη παιδική ηλικία

αλλοπρόσαλλα "γονίδια" χαρακτήρα και ψυχοσύνθεσης

μια πραγματική φίλη που μοιραστήκαμε τις πρώτες ανιχνεύσεις

μια δίψα για το απόλυτο

τη συνάντηση μ΄ένα ξεχωριστό σοφό γέροντα, πνευματικό μου πατέρα

ένα μοναδικό σύντροφο ζωής -με τον οποίο ειρηνεύσαμε μετά από αιματηρές αναμετρήσεις των "εγώ", προκαταλήψεων και ανασφάλειών μας αποκομίζοντας ανεκτίμητα λάφυρα κοινού θησαυρού

βιώματα ψυχικού πόνου που αγγίζει τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης

την προσευχή της μάνας μου

αρκετά λάθη, φόβους και πάθη

ένα επάγγελμα που προσφέρει δυνατότητες έκφρασης της νεανικής φρεσκάδας που υπάρχει μέσα μας, δημιουργίας, ανταλλαγής σκέψεων και αισθημάτων...

και το ταξίδι συνεχίζεται με προορισμό τη χαμένη πατρίδα...

Ζήσε και γνώρισε τα πάντα γύρω σου.
Αναπαύσου στα φιλόξενα λιμάνια του κόσμου σου με την αίσθηση του ναυτικού ριζωμένη μέσα σου.
Αγωνίσου και πόνεσε όσο θες μέσα στις ανθρώπινες τρικυμίες.
Όλα γύρω σου ,αγωνίες, πόνοι,θυσίες,δεν είναι παρά οι δοκιμασίες που θα σε οδηγήσουν στο τέρμα του δρόμου σου ,
που θα είναι η ταύτισή σου με την αιώνια ύπαρξη του Άρχοντα της Ενέργειας και του Χρόνου, στους μακρινούς κόσμους Του.

(Στράμαν ,Το παραμύθι του Ουρανού,Μ.Δανέζη-Σ.Θεοδοσίου.)

Η πνευματική διάσπαση του ατόμου γίνεται όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Δεν γίνεται διάσπαση του ατόμου αν δεν ταπεινωθούμε ,

αν δεν διασπάσουμε το άτομό μας δεν θα βγει η πνευματική ενέργεια που χρειάζεται

για να ξεπεράσουμε την βαρύτητα της φύσεως.

Μόνο έτσι θα διαγράψουμε την πνευματική τροχιά.

( Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ, ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ)

Αφιερωμένο σ΄αυτούς που ο γλάρος Ιωνάθαν φτερουγίζει μέσα τους...

"Οι περισσότεροι γλάροι δε νοιάζονται να μάθουν παρά μόνο τα πιο βασικά πράγματα για το πέταμα –πώς να πετούν απ’ την ακτή στην τροφή τους και πίσω πάλι. Για τους περισσότερους γλάρους σημασία δεν έχει το πέταμα, αλλά το φαγητό. Για τούτον, όμως, το γλάρο σημασία δεν είχε το φαγητό, αλλά το πέταμα. Πάνω από κάθε τι άλλο, ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος αγαπούσε να πετάει."

“Tο να βρούμε αυτο που θα θέλαμε να κάνουμε περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα εκεί με θάρρος,ακλόνητη αποφασιστικότητα και επιμονή,είναι ο δρόμος όλων εκείνων που τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι.”

"Πρέπει να καταλάβετε πως ένας γλάρος είναι μια απεριόριστη ιδέα ελευθερίας, μια εκόνα του Μεγάλου Γλάρου και πως όλο σας το σώμα, από τη μια ως την άλλη άκρη των φτερών σας, δεν είναι παρά η ίδια σας η σκέψη σε μια ορατή μορφή. Σπάστε τις αλυσίδες της σκέψης σας και θα σπάσετε τις αλυσίδες του σώματός σας..."


"Οι φίλοι σου θα σε αναγνωρίσουν από το πρώτο λεπτό γνωριμίας καλύτερα απ'ότι οι γνωστοί και "συγγενείς" σου σε χίλια χρόνια."

"Ο γλάρος Ιωνάθαν ανακάλυψε ότι η ανία, ο φόβος και ο θυμός, αποτελούν τις αιτίες που η ζωή των γλάρων είναι τόσο σύντομη και πως, όταν έβγαλε αυτά τα συναισθήματα οριστικά από το νου του, έζησε μια πραγματικά μακρόχρονη κι ευτυχισμένη ζωή."

"Φυσικά δεν αγαπάς το μίσος και το κακό. Πρέπει να προσπαθήσεις για να δεις τον αληθινό γλάρο, το καλό μες στον καθένα τους και να τους βοηθήσεις να το δουν μέσα τους. Αυτό εννοώ αγάπη. Κι είναι όμορφο, όταν μάθεις τον τρόπο."

(φωτογραφίες flickr, webshots-από το βιβλίο Γλάρος Ιωνάθαν του Ρ.Μπαχ )

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ "ΓΙΑΤΙ"

Γιατί η αλήθεια, ενώ είναι εμφανής, να μην είναι και διαφανής;

Γιατί ο Θεός να αποκαλύπτεται μόνο, αλλά να μην ανακαλύπτεται; Γιατί να κρύβεται, να μην φαίνεται ; Γιατί να φανερώνεται, αλλά να μην βλέπεται;

Γιατί να χαρίζεται, να προσφέρεται, αλλά να μη χορταίνεται; Γιατί ο Θεός τελικά, με κάποιο τρόπο να γίνεται αντιληπτός, αλλά όχι κατανοητός;

Γιατί όταν ομιλεί περί της θεότητάς Του να μη γίνεται κατανοητός και όταν επεξηγεί τα μυστήριά Του να καθίσταται ακόμη δυσκολότερος;

Γιατί ενώ είναι τόσο πολύς, να σταλάζει μόνο στη ζωή μας; Ενώ είναι τόσο κοντινός -μέσα μας- ενώ είναι ο εγγύς, να φαίνεται ως ο μακράν; Ενώ βρίσκεται επί της γης επιδημών, να διαμένει εν ουρανοίς;

Ενώ μας είναι ανάγκη να Τον έχουμε γνωστό, Εκείνος να μας παραμένει άγνωστος; Γιατί να μας είναι περισσότερο ερώτηση, απορία, δυσπιστία, αμφιβολία, θαυμασμός, παρά απάντηση;

Γιατί να μας είναι λίγος και όχι πολύς, σιωπή και όχι λόγος;

Γιατί μερικοί να ζουν την ευεργετική παρουσία Του και άλλοι να την στερούνται;

Γιατί άλλα παιδιά να παίζουν αμέριμνα και να γελούν και άλλα να ζουν μέσα στα φάρμακα και τις μπουκάλες;

Γιατί το θαύμα να είναι τόσο σπάνιο, η θέα Του δυσδιάκριτη και η παρουσία Του μυστήριο;

Ώρες - ώρες επιθυμούμε λαίμαργα να Τον έχουμε. Και Τον χάνουμε...Γιατί λοιπόν όλα αυτά;

...Και όμως αυτά τα "γιατί", όταν διατυπώνονται ταπεινά και με ήσυχο πόνο, συνθέτουν όχι μόνο την εικόνα του πιο αληθινού εαυτού μας, αλλά και εκφράζουν την πιο αληθινή υπαρξιακή απορία αυτού του κόσμου.

(Άνθρωπος Μεθόριος, Νικολάου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής) (φωτογραφίες desktop, flickr,Gustavo Orensztajn )