Διάρκεια…

Και βέβαια ο έρωτας έχει διάρκεια...

προϋποθέτει...

αμοιβαιότητα έλξης, επικοινωνία, κοινό οραματισμό...

τέχνη, παιχνίδι...

γενναιότητα εξομολόγησης...

οδυνηρές συγκρούσεις που οδηγούν στην κάθαρση...

μοίρασμα κι ανταλλαγή...

-δουλεύοντας παράλληλα ο καθένας την προσωπική του εξέλιξη-

Τότε ο άντρας και η γυναίκα βιώνουν ευλογημένες εμπειρίες...




Αφιερωμένο...

σε σένα που αύριο συμπληρώνουμε ένα ακόμη χρόνο κοινής πορείας
και
σ΄αυτούς που διατηρούν φρέσκια τη γεύση της αγάπης...

Άνδρας-Γυναίκα...

δυο υποστάσεις διαφορετικές-και εδώ είναι η ομορφιά-με κοινό παρανομαστή τον άνθρωπο

δυο ενέργειες που όταν ενωθούν και αρμονικά συντονιστούν εκπέμπουν ακατανίκητη δύναμη και γοητεία...

ας ισχυρίζεται ό,τι νομίζει ο εκάστοτε ειδήμονας...

μόνο ένας άνδρας και μια γυναίκα, που έχουν πετάξει τις μάσκες-κοινωνικά κατασκευάσματα τίμια και θαρραλέα και γιατί το έχει εμπνεύσει ο ένας στον άλλο

και έχουν συμφιλιωθεί-χωρίς παιχνίδια ελέγχου κι εξουσίας- κι αγαπηθεί ως εραστές και φίλοι

μπορούν να μιλήσουν για την πραγματική ταυτότητα του κάθε φύλου-και πάλι κατά προσσέγγιση και ερευνητικά.

όταν φύγει η επίστρωση, το μακιγιάρισμα, το βάρος και η ανασφάλεια που μας φορτώνει από παιδιά η υποκριτική κοινωνία τότε μπορούμε να αναζητήσουμε την αρσενική και θηλυκή μας ταυτότητα.

και για να γίνει αυτό χρειάζεται αμοιβαιότητα, γενναιότητα, ατέλειωτες συζητήσεις, πιθανές συγκρούσεις και τραυματισμοί...

και μαξιλάρι μαλακό να ακουμπήσει η ψυχή...

Έλα να σου δείξω τις τριανταφυλλιές

τα πράσινα, τα κόκκινα, τα σπίτια, τις αυλές.

Πόσο σ' αγαπώ, πουλάκι του δρόμου,

πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ

Έλα να σου πω αγόρι γλυκό μου

πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ.

Έλα να σου μάθω, πως είναι το φιλί,

σαν κόκκινο τριαντάφυλλο και σαν ανατολή

Πόσο σ' αγαπώ, πουλάκι του δρόμου,

πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ

Έλα να σου πω αγόρι γλυκό μου

πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ.

Έλα να σου δείξω το στάχυ το ξανθό

τ' αστέρια που σωπαίνουνε για ν' αποκοιμηθώ

Αφιερωμένο

σε κείνον που αγαπώ και σήμερα γιορτάζει

και σε κείνους που τους αγγίζει ιδιαίτερα η ευαισθησία του Μ.ΛΟΪΖΟΥ

Αφιερωμένο ...

...σε όσους είχαν την ευλογία να συναντήσουν το άλλο τους μισό και το χάρισμα να δουλεύουν την ένωση...

...σε όσους πιστεύουν στο άλλο τους μισό κι ας μην το έχουν συναντήσει ακόμη ή στονπαρόντα κόσμο...

...σε όσους έχουν γευτεί τη χαρά του μοιράσματος...

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ, απ' όλους στη ζωή μου

τα μαγικά ταξίδια μου, τα έκανες κι εσύ
Όταν η νύχτα μ' έστελνε, στα στέκια της ερήμου
για σένα ήταν πάντα απλό, να ψάξεις να με βρεις
Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ, απ' όλους στη ζωή μου
για σένα είναι πάντα απλό, να ψάξεις να με βρεις.

Κι απόψε, μες την έρημη την πόλη, που με βρήκες πάλι,
πάρε με κοντά σου

Κρύψε με μες το παλτό σου, κάνε με κορμί δικό σου
ως την άκρη του μυαλού σου, ως την άκρη του ουρανού σου
Τύλιξέ με στο κασκόλ σου, σαν παιδί σαν άγγελό σου
να χαθώ στη μυρωδιά σου, να χωρέσω στ' όνομά σου

Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της
κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ
μα όταν μαζί σου περπατώ, στα έρημα στενά της
στο πέλαγος της μοναξιάς μου, γίνεσαι νησί
Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της
κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ.

Ο τελευταίος των Μοϊκανών



Ιδιαίτερα αγαπημένη ταινία και μουσική.

Εκείνα που ενώνουν το Μάτι του Γερακιού, εκπρόσωπο των αποικιοκρατών, και τον Τσινκακούκ, αρχηγό των Μοϊκανών, είναι η αγάπη τους για τα άγρια δάση του Νέου Κόσμου και η επιθυμία τους για ειρήνη ανάμεσα στους λαούς τους.

Η πορεία τους αποδεικνύει ότι λαοί που έχουν διαφορετικό πολιτισμό και τρόπο σκέψης μπορούν να αναπτύξουν αισθήματα εμπιστοσύνης μεταξύ τους και να συμβιώσουν αρμονικά.


Στην προσπάθειά της η φυλή των Μοϊκανών να σώσει τα ιδανικά και τα ήθη και έθιμά της δίνει σκληρές μάχες με τους λευκούς.


Παρ όλ' αυτα ένας έρωτας γεννιέται μεταξύ του τελευταίου των Μοϊκανών και μιας Βρετανίδας . .

ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΑΝΓΚΟ

Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango

κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι

Αδιάφορα τριγύρω μου να κοιτώ

Στο γυμνό λαιμό μου το χέρι σου να παίζει

Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια βραδιά

για ρομαντικές φιγούρες πάνω στην πίστα

Να παραμερίζουν όλοι από τη φωτιά

που θα στέλνει το κορμί μας στο πρίμα βίστα

Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια ζημιά

που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου

θέλει τρέλα η ζωή μας και νοστιμιά

άμα θες να βρεις τις πύλες του παραδείσου

Μια γυναίκα ένας άντρας κι ένας θεός

ένας έρωτας θεός να μας σημαδεύει

Να σου δίνω τα φιλιά στων κεριών το φως

και να παίρνω αυτά που ο νους ας απαγορεύει

Ακόμα κι αν φύγεις για το γύρο του κόσμου

θα ‘σαι πάντα δικός μου θα 'μαστε πάντα μαζί
Και δε θα μου λείπεις γιατί θα 'ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου που θα σ' ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια η Αθήνα θ' ανάβει

σα μεγάλο καράβι που θα 'σαι μέσα κι εσύ
Και δε θα σου λείπω γιατί θα 'ναι ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου που θα σ’ ακολουθεί
Τα ήσυχα βράδια θα περνάει φωτισμένο

της ζωής μου το τρένο που 'θα 'σαι μέσα κι εσύ
Και δε θα σου λείπω γιατί θα 'ναι ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου που θα σ’ ακολουθεί


Αφιερωμένο

σε όσους έχουν την ευλογημένη εμπειρία να έχουν αγαπήσει κι αγαπηθεί πέρα από τόπο και χρόνο είτε αυτό είναι έρωτας είτε φιλία είτε-τι θαυμαστό-και τα δυο μαζί

και

σε όσους αν και δεν έχουν βιώσει ακόμη εξαίρετα συναισθήματα δεν τα έχουν προδώσει αναζητώντας τα…

Μικρή πατρίδα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα

που τα ‘ντυσε με φύλλα η καρδιά

και τ’ άφησε ν’ ανθίζουν μες την πέτρα .
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση

οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά

που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει .
Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας.
Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει

σε όνειρα σ’ αισθήματα υγρά

το μυστικό τον κόσμο ν’ ανασάνει.

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ

η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας

μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή

η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας .

(Στίχοι: Παρασκευάς ΚαρασούλοςΜουσική: Γιώργος ΑνδρέουΠρώτη εκτέλεση: Παντελής Θεοχαρίδης)

Αγαπημένο τραγούδι αφιερωμένο σ΄εκείνον που αγαπώ και στους διαδικτυακούς μου φίλους.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ

Απόψε για μας θέλω να μιλήσω
για μένα και για σένα, το σύντροφό μου, το μισό μου
“είσαι το νούμερό μου” σου είχα πει.
Να πετάξω μια μια τις λέξεις στο χαρτί
πετραδάκια σε λίμνη κάνοντας κύκλους
ολοένα πιο μεγάλους για να σβήσουν
αμβλύνοντας την οξύτητα του πόνου, παραπόνου.

Κυνηγήσαμε –κυνηγάμε- την αλήθεια, το μυστήριο, το Α και το Ω
Χάσαμε, κερδίσαμε, κερδίσαμε…
Συνεχίζουμε να παίζουμε, να ρισκάρουμε, να ζούμε
“Ακόμη κι αν είναι ένα ψέμα το προτιμώ απ΄την αλήθεια του κόσμου” μου λες
Είναι φορές που η ζωή σε παίρνει στα χέρια της
κι ενώ εσύ απεγνωσμένα χτυπιέσαι να της ξεφύγεις,
στη συνέχεια αφήνεσαι στη ροή της και απλά προχωράς παρακάτω.

Κι ήρθε η ώρα να ζήσουμε χωριστά
για κάποιο-πόσο;-διάστημα
-θα βλεπόμαστε συχνά, θα τηλεφωνιόμαστε καθημερινά
αναλύοντας τα της ημέρας μα και της αιωνιότητας-
Ξέρουμε όμως ότι ήρθε η ώρα
να δώσουμε ο καθένας το δικό του αγώνα
Γλυκόπικρη γεύση
“ Τα καλύτερα έρχονται” μου λες κι εγώ κρυφακούω…