Οι φάροι μας ασκούν μια ιδιαίτερη γοητεία, μοναχικοί φύλακες στην απεραντοσύνη του ουρανού και της θάλασσας.
Η ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική τους , η σκέψη ότι τα παλιά χρόνια , που τα τεχνικά μέσα ήταν λιγοστά, ήταν το φως-φύλακας των ναυτικών, το μυστήριο που κρύβουν πίσω από τους πέτρινους τοίχους τους διεγείρουν την φαντασία που αναζητά την περιπέτεια…

Τον φίλο μου το φάρο, τον πιο παλιό

απ' όλους μου τους φίλους τον πιο καλό

μες στο βαθύ σκοτάδι παρακαλώ,

φέξε τον νυχτωμένο μου μυαλό.

Φώτισε τ' όνειρό μου να θυμηθώ

τη ρότα μου να πάρω, να ξαναβρώ

να λάμψει σαν αλήθεια, άνοιξε το φως

συ που 'σαι τόσο μόνος κι είσαι σοφός.

Νύχτα μεγάλη νύχτωσε, σκοτάδι της αβύσσου

γυρεύει φάρο η καρδιά το φως του Παραδείσου.( Π. Μίσκος)