Η αγάπη ...
μας κάνει να νιώθουμε καλά επειδή δημιουργεί την βιολογία της απόλαυσης, της χαράς και της ασφάλειας...

μας αποσπά από τις συνηθισμένες εγκόσμιες και καθημερινές μας ανησυχίες και ανοίγει τη συνειδητότητά μας στη μαγεία και το μυστήριο της ζωής...

είναι στη βαθύτερη ουσία της η λαχτάρα για επικοινωνία, εκφράζει την ανάγκη για ενότητα, αφυπνίζει την ανάμνηση της ολότητάς μας...

δημιουργεί την εμπειρία της αιωνιότητας στην παρούσα στιγμή...

μας συνδέει με αρχετυπικούς εραστές. Αντλούμε απόλαυση από την αναπαράσταση των αιώνιων ερωτικών ιστοριών, που αναπαράγονται κάθε εποχή. Αυτές οι αιώνιες ερωτικές ιστορίες είναι τα κλειδιά που ανοίγουν την πύλη προς τη συμπαντική αγάπη.

Κάθε πράξη αγάπης χαλαρώνει τα δεσμά που μας φυλακίζουν στο εγώ μας

Τα άτομα αγωνίζονται να γίνουν μόρια.
Τα ουράνια σώματα αναζητούν ηλιακά συστήματα μέσα στα οποία να ενταχθούν.
Οι άνθρωποι πασχίζουν να γίνουν ένα με τον αγαπημένο τους.


Από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι τον Ιούδα και τον Ιησού οι πιο δυνατές ιστορίες που διηγούμαστε ανά τους αιώνες σε κάθε πολιτισμό είναι ιστορίες αγάπης. Ο καθένας μας αναπαριστά κάποιο από τα αιώνια μοτίβα αγάπη-εμπιστοσύνη και προδοσία,έρωτας χωρίς ανταπόκριση, αμοιβαιότητα αγάπης και αφοσίωσης...
Στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος για τον οποίο κάνουμε οτιδήποτε είναι επειδή αναζητάμε περισσότερη αγάπη ακόμη κι αν δεν φανερώνουμε τα αληθινά μας κίνητρα.

(D.Chopra,Al. Schmemann,An. Bloom)

Η ποιότητα της αγάπης μας εξελίσσεται παράλληλα με την πορεία αυτοβελτίωσής μας.
Ίσως είναι εύκολο να αγαπάμε τον κόσμο όλο αλλά δύσκολο να αγαπήσουμε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο. Η ανιδιοτελής αγάπη δεν είναι πρϋπόθεση, είναι στόχος.
Τελικά η αλήθεια για την αγάπη αποκαλύπτεται μέσα από την καθημερινή πρακτική...

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣ

Δεν είμαι άνθρωπος που εύκολα αγκαλιάζει τον άλλο ή αφήνεται στην αγκαλιά του. Την τρυφερότητά μου την εκφράζω με τα λόγια και το απλό άγγιγμα. Ωστόσο αναγνωρίζω την αξία της αγκαλιάς και παρόλο που δεν την χόρτασα στην παιδική ηλικία είχα την ευλογία να την γευτώ απλόχερα στην ενήλικη ζωή μου.
Διάβαζα λοιπόν ότι κάποιος δόκτωρ Μπρέσλερ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες, γράφει για τους ασθενείς του τέτοιες απίθανες συνταγές: οκτώ αγκαλιάσματα την ημέρα-από δυο το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα και το βράδυ."Μα γιατρέ σοβαρολογείτε;" ρωτούν οι ασθενείς.Κι ο Μπρέσλερ εξηγεί πως η αιμογλοβίνη, αυτή που μεταφέρει ζωτικές ποσότητες οξυγόνου στην καρδιά και το μυαλό, αυξάνεται σημαντικά όταν σ΄αγγίζουν, σε χαϊδεύουν, σ' αγκαλιάζουν. Επιπλέον το αγκάλιασμα αλαφρώνει την ένταση, απαλύνει την κατάθλιψη κι ανανεώνει το αμυντικό σύστημα του οργανισμού.!